buggo | begin

หลังจากที่หลุด รุ่ย รั่ว มั่ว เมื่อย เหนื่อย หน่าย ไปพักใหญ่ๆ ผมจมหายไปกับช่วงเวลาบัดซบ การหายไปของคนหนึ่งคน กระทบชิ่ง กระแทกหน้า กระทบใจของผมจนแทบแหลกสลาย แม้ว่าจะพยายามดึงตัวเองกลับมาอย่างสุดแรงเกิด แต่มันไม่ง่ายขนาดนั้น

ผมทบทวนตัวเองด้วยการหลากหลายวิธี เพื่อฉุดดึงตัวเองจากที่ตรงนั้น ...

พระพุทธเจ้า พระเยซูเจ้า พระอัลเลาะห์ พระเจ้าจอร์ช ??? พระองค์หลุดพ้นทุกข์อย่างไร ณ ห้วงเวลาใดของจิตใจ ไม่ใช่ผมไม่รู้ แต่การรู้ และการทำมันคนละเรื่องกัน

ผมจึงยุติการแสวงหาทางพ้นทุกข์ด้วยเส้นทางตรงกันข้ามกับพระศาสดาทั้งหลาย หลังจากพบว่าการพยายามปฏิบัติตนเพื่อพ้นทุกข์นั้น คล้ายกับกำลังหลอกตัวเอง

บ่อยครั้งผมฮัมเพลงเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อนความเสื่อมถอยของจิตใจ บ่อยครั้งผมจิบเบียร์อย่างเบาบางเพื่อค่อยๆ ลดความบูดเน่าของจิตใจ บ่อยครั้งที่นอนหลับตาในความเงียบสงัดของราตรีกาล แต่ใจยังตื่นตลอดเวลา

มันทรมาน จึง ... ทบทวน ... ทบทวน ... ทบทวน ... แต่ก็ทำได้เพียงแค่นั้น

เมื่ออยู่ในอาการนี้นานวันเข้า ในที่สุดก็ทนความทรมานไม่ไหว คิดว่า ... เมื่อเปลี่ยนตัวเองไม่ได้ แม่งก็เปลี่ยนสิ่งแวดล้อมสิว่ะ

การทบทวนจึงเริ่มต้นอีกครั้ง แล้วที่สุดก็ตัดสินใจลาออกจากงานทั้งที่ยังเคว้งๆ ... มีแต่เพียงความมั่นใจเก่าๆ ที่เคยมีเท่านั้นที่พยุงตัวเองให้ยืนขึ้นและก้าวไปโดยที่ไม่รู้ว่ามันคือการก้าวไปข้างหน้า หรือว่าก้าวถอยหลังแต่อย่างน้อย มันก็ยังดีกว่าอยู่กับที่

ทีวีเก่าๆ เน่าๆ ถูกยัดใส่ลัง หนังสือถูกยัดใส่กระเป๋า เสื้อผ้าถูกยัดใส่ถุงก๊อปแก๊ป กีตาร์หลังเต่าสีดำคอหัก ถูกแบกให้เดินทางไปกล่อมผู้เป็นเจ้าของในยามเหงาอีกครั้ง ของใช้บางชิ้นเกะกะเกินกว่าจะติดไม้ติดมือออกจากที่ตรงนั้นได้ จึงตัดสินใจทิ้งแม่ง ...

การเดินทางเริ่มต้นอีกครั้ง พร้อมความหวังเพียงน้อยนิดที่พอจะติดสอยห้อยตามออกมา