buggo | begin

เป็นความสุขใจอย่างหนึ่ง  เมื่อได้ยินข่าวคราวของพี่น้องและผองเพื่อนผ่านหน้าจอ MSN บ้างมีความสุข
กับงานที่ตัวเองทำ บ้างมีความหน่ายในเจ้านายและบริษัท แม้จะมีหลายคนที่มีความสุขยิ่งกว่าเพราะไม่มี
งานทำ  แต่มันก็คือความสุขของคนแต่ละคนที่เล่าผ่านหน้าจอการสนทนานี้

รับปริญญาเพิ่งผ่านไปหมาดๆ แม้มันจะหมาดจวนจะแห้งสนิทและปลิวไปตามสายลมแล้วก็ตาม  
แต่เมื่อถูกรดราดด้วยฟองนุ่มๆ ของเบียร์เย็นๆ เรื่องราวเหล่านั้นก็ถูกหยิบยกมาพูดคุยราวกับว่าเพิ่ง
ผ่านไปอีกครั้ง

เพื่อนสนิทของผมคนหนึ่งโพล่งออกมาขณะนึกย้อนถึงภาพความหลัง
"ตอนเรียนจบ  แล้วออกไปทำงาน ยังมีความหวังว่าจะได้กลับมาพบหน้ากันในวันรับปริญญา
แล้วเมื่อการรับปริญญามาถึงและผ่านไปแล้ว  โอกาสที่จะได้พบกันในวาระต่อไปคือ ... อะไร"

อืม ... น่าคิด

การกลับมาพบกันในที่นี้คงไม่ได้หมายถึงเจอหน้ากันคนสองคน หรือเพียงกลุ่มเดียวแต่อย่างใด
แต่มันหมายถึงการกลับมาพบหน้ากันทั้งชั้นปี  ทั้งรุ่น  หรือถ้าให้ดีกว่านั้นทั้งสาขา  ทั้งหมดทั้งมวล
แห่งสื่อสารมวลชน  พบกัน ณ จุดเริ่มต้น นั่นคือมหาวิทยาลัยมหาสารคาม  มันจะเป็นไปได้ไหม ??

คำตอบที่พูดออกมาจากผมคือ "ยากหว่ะ  ยากจนถึงขั้นเป็นไปไม่ได้"

คำตอบในใจที่ก้องกว่า ทว่ากลับไม่มีใครได้ยิน คือ "มันต้องเป็นไปได้ อาจจะเป็นฉลองรุ่นที่ 10,
15, 20 ... หรืออาจเป็นรุ่นที่ 100 ถ้ามึงจะอยู่เลี้ยง"

ผมคิดเช่นนั้น  เพียงแต่ผมไม่พูดเช่นนั้น ...

เรื่องราวของเหล่ารุ่นพี่ และรุ่นเพื่อนจบลงไปในการสนทนา  การพูดคุยถึงคนรุ่นหลังยังเรียงรายไว้
หลายประเด็น  

อากาศเริ่มหนาวจัด  น้ำแข็งที่ซื้อมายังเกาะกันแน่น  แต่เบียร์นั้นกลับพร่องไปหลาย

เอางี้ดีกว่า  มึงไปซื้อเบียร์มา  แล้วค่อยว่ากัน ...

เสียดายน้ำแข็งหว่ะ ...