buggo | begin

หัวข้อที่จั่วไว้ไม่ได้มีอะไรแอบแฝงครับ เพื่อนผมคนหนึ่งมันฆ่าตัวตายจริงๆ แล้วมันก็ตายจริงๆ
เวรของกรรมแท้ๆ เพื่อนคนนี้มันรู้จักกับผม เพราะว่าผมเป็นเพื่อนของเพื่อนมัน มันกับผมเคยเรียน
ในมหาวิทยาลัยเดียวกัน ก่อนที่มันจะมีปัญหาบางอย่างตอนปี 1 มันจึงกินพาราเซตามอลฆ่าตัวตาย
แต่ครั้งนั้นมันไม่ตาย เพราะว่าเพื่อนๆ ช่วยส่งโรงพยาบาลทัน ปัญหาในครั้งนั้นว่ากันว่าเกรดมันไม่ถึงเกณฑ์
ที่จะสามารถกู้เงินจาก กยศ.ได้ มันเกรงว่าจะเป็นภาระให้ครอบครัว จึงคิดสั้น เดชะบุญ หรือเดชะบาปไม่รู้
ที่ครั้งนั้นมันไม่ตายสมใจอยาก

มาคราวนี้มันย้ายมหาวิทยาลัย แต่ก็อยู่ไม่ไกลจากกันมากนัก ผมไม่ค่อยได้คุยกับมันเท่าไหร่ จนกระทั่ง
วันรับปริญญาที่มันกับผมได้นั่้งร่วมวงเบียร์อีกครั้ง ผมจบแล้ว มันอยู่ปี 4 และคิดว่าในปีหน้าผมคงต้องไป
อวยพรมันข้างเขียงเนื้อ และฟองเบียร์อีกครั้ง แต่มันก็ ....

เมื่อวานตอนทุ่มนึง เพื่อนผมอีกคนมันโทรมาบอกว่าไอ้เหี้ยนี้ฆ่าตัวตายอีกแล้ว เลยถามกลับไปว่าตอนนี้
เป็นไง ด้วยเพราะคิดว่ามันคงไม่ตายเหมือนเดิม แต่ปลายสายอีกทางบอกว่า คราวนี้เป็นศพ ...
และศพก็ไม่สวยด้วย เพราะคราวนี้โดดตึกหลายชั้น คงไม่มีโอกาสใส่สายออกซิเจนเหมือนที่ผ่านมา

สาเหตุข้างต้นคิดว่าเป็นเพราะเครียดเรื่องวิจัย "ไอ้ห่าเอ๊ย กูเอาส้นตีนเขียนยังผ่านประสาวิจัย
ทำไมมันถึงพยายามหาทางตายด้วยเหตุผลกระบือๆ ด้วยว่ะ ตายไปแล้วมึงจะบอกยมบาลยังไง ...
โดนเมียตบกระโหลกร้าวตายยังพอจะภูมิใจได้บ้าง" ผมพึมพำในใจ

ผมน่าจะด่ามันด้วยคำๆ นี้ก่อนมันตาย หรือตอนที่มันคิดจะโดดตึกผมควรเอาส้นตีนหนาๆ ไปรองรับ
ใบหน้ามันสักหน่อย ตอนนี้ไม่ทันแล้วครับ มันจากไป แล้วมันก็ตายสมใจอยาก ถึงแม้มันจะไม่ค่อยมี
เหตุผลที่ควรค่าแก่การตาย แต่มันก็เป็นความตั้งใจสุดท้ายที่มันอยากทำ แล้วมันทำสำเร็จ และนี่ก็
น่าจะเป็นเพียงสิ่งในไม่กี่สิ่งในชีวิตนี้ ที่มันตั้งใจทำแล้วทำได้ ทำสำเร็จ

ผิดเพียงแต่ว่า ความสำเร็จที่มันทำนั้น ไม่มีรอยยิ้มของคนรอบข้างอย่างที่ควรจะเป็น เพราะมันเต็ม
ไปด้วยน้ำตาของพ่อแม่ ญาติ พี่น้อง และคนที่รักมันเช่นผม

แด่เพื่อนที่จากไปครับ ...

ปล.

โลกโหดร้ายปานนั้นเชียวฤๅ
หรือนี่เป็นเพียงแต่ความเขลา
นกน้อยจึงละปีกที่บางเบา
ทิ้งตัวเจ้าดำดิ่งสู่พื้นดิน

ใคร ใคร ใคร ใครบ้างที่ล่วงรู้
มึง หรือ กู ล้วนติดดินด้วยทั้งสิ้น
ทั้งใครอื่น ก็ปวดร้าว ปานกลืนกิน
บนโลกนี้ จึงดิ้น ไปตามกัน

แต่ใครใคร ใครเล่า ที่เจ้าอ้าง
หรือเว้งว้างไร้ผู้คนอยากมองเห็น
เจ้าจึงทิ้งร่างเจ้าที่ควรเป็น
เพื่อไม่เห็น ไร้่รู้สึก ต่อโลกา ...