buggo | begin

เผลอเข้าไปอ่านเว็บๆ หนึ่ง เ็ป็นเว็บของพี่ที่ผมนับถือท่านหนึ่ง แต่ท่าทางจะจำกันไม่ได้เท่าไหร่ เพราะความสัมพันธ์เพียงสั้นๆ นานวันอาจลืม แต่ความประทับใจสั้นๆ นั้นผมเก็บไว้เรื่อยมาจนป่านนี้

นี่เป็นครั้งแรกในรอบเกือบปีได้มั๊งที่ตัดสินใจคลิกเข้าไปดูเนื้อหาเรื่องราวความเคลื่อนไหว เกี่ยวกับกิจกรรมทำเพื่อเด็กของแกที่ทุ่มเทเวลาให้กับป่าและเด็กในชุมชนเล็กๆ แห่งหนึ่งบนโลกใบนี้ แต่เผลอเหลือบไปเห็นว่าพี่แกก็มีบล็อกเหมือนใครคนอื่นเช่นกัน เพียงแต่เนื้อหานั้นพูดถึงชีวิตในช่วงท้ายๆ กับโรคร้ายที่รุมเร้ามานานหลายปี

เนื้อหาในบล็อกมีภาพประกอบข้อความสั้นๆ มองโลกร้ายนี้ได้ดีทีเดียว เหงาแต่สุข เจ็บแต่ยิ้มเย้ย ชีวิตในโรงพยาบาลเต็มไปด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ และความสุขแบบเหงาๆ รูปภาพประกอบนั่นยิ่งเล่าถึงความฝันที่ยากจะอธิบายด้วยพยัญชนะ 44 ตัว และสระอีกกองนึงไ้ด้ อ่านแล้วรู้สึกถึงความปล่อยวางที่ว่างเปล่า ญาติมิตร คนรู้จัก ท้ายสุดก็คือคนร่วมโลกทุกคน เพื่อนคุยในเช้านี้คือหมอและพยาบาล บ่ายๆ หน่อยมีคนไข้รายใหม่สับเปลี่ยนหมุนเวียนมาเล่าเรื่องราวของตนเองคล้ายหนังที่ฉายไม่มีวันจบ

หนังเรื่องนี้ไม่มีความทุกข์ และความเจ็บปวด ...

ใครคนนึงเคยพูดกับผมว่า เมื่อถึงจุดต่ำสุดของชีวิต ต่อจากนี้จะกลายเป็นการทะยานขึ้น นี่กระมัง จุดต่ำสุดของชีวิต การเจ็บป่วย และต่อจากนี้คงจะเป็นการทะยานถึงจุดสูงสุดของมนุษยชาติทั้งปวงในโลก ภาวนาขอให้เป็นอย่างนั้น บางทีลมหายใจสุดท้ายอาจจะหอมกว่าลมหายใจช่วงใดในชีวิตนะครับ บางทีรอยยิ้มสุดท้ายอาจจะฉีกกว้างจนถึงหูก็เป็นได้ บางทีเสียงหัวเราะสุดท้ายเพียงบางเบาเนี่ยก็กลบเสียงร้องไห้เป็นแสนๆ เดซิเบลได้ไม่ยากเลย

โลกมันหมุนเร็วกว่าเดิมนะครับ อะไรๆ ก็เข้ามาแล้วพร้อมจากไปโดยไม่คาดคิดเสมอ ตอนนี้คุณเก็บเกี่ยวสิ่งดีงามรอบตัวไว้มากพอหรือยังครับ ยิ้มเสียบ้าง แม้มันจะเป็นยิ้มเจื่อนๆ ก็ตามที

...............
...............

ปล. หน้าบล็อกยังไม่เรียบร้อย แต่อยากเขียนแล้ว อ่านๆ ไปซะนะครับ กำลังปรับทีละนิดละน้อย