buggo | begin

เกิดอาการแฮงก์เล็กน้อย เมื่ออยู่ๆ ก็บ้าพลังรับงานนอก งานใน มาถือไว้ในมือเกือบๆ 10 งาน ก่อนที่จะค่อยๆ เคลียร์ตัวเองออกมาได้ทีละเปลาะๆ สนุกนะครับ กับการมีงานเยอะๆ อย่างนี้ แต่ที่มากับความสนุกมันก็คือความไม่สบายเนี่ยแหละครับ บางทีคิดงานไม่ทันทั้งที่ต้องใช้แล้วก็เกิดอาการจะอ๊วกทันทีทันใด กลางวันงานประจำ กลางคืนและวันหยุดคือจ๊อบ อืม ... นอนดึก ตื่นสาย ไปทำงานไม่ทัน กรอบ และที่สุดก็เป็นโดมิโน กว่าจะคลายได้เล่นเอาตาบวม ปอดไหม้ไปตามๆ กัน นี่ถ้าเป็นเหมือนเมื่อก่อนที่ข้างโต๊ะคอมฯ จะมีสายฝน หรือหนักหน่อยก็ตราแมว 3 บาทพร้อมกระดาษพันไว้เคียงกายไม่เคยห่างเนี่ย เชื่อว่าระยะเวลาเพียงอาิทิตย์กว่าๆ นี้ีขี้บุหรี่อย่างน้อยๆ ก็ปริ่มๆ ขวดเบียร์หล่ะครับ

โชคดีที่บังคับตัวเองให้ถอยออกมาจากมวนยาได้เสียก่อน ไม่งั้นอาการปอดไหม้คงไม่ใช่เรื่องเพ้อๆ ที่ผมพล่ามให้ใครๆ ได้ยินกันบ่อยครั้งแน่ จะเหลือก็แต่เบียร์ ที่แม้ไม่หนักเหมือนเก่า แต่จะเพลาจนหนีหายเลยก็คงเป็นไปไม่ได้ โลกนี้มันร้าวเกินกว่าที่ละทิ้งน้ำเชื่อมย้อมใจเช่นนั้นได้ อย่างน้อยๆ ตอนที่เบลอๆ บลาๆ ก็ยกกระดกสักขวดเล็ก หรือจิบสักกระป๋องก็พอประทังลมหายใจไว้ได้ แต่อย่าให้หนักเกินไป เดี๋ยวโลกจะหมุน

งานที่ต่างจังหวัดเนี่ยไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดไว้นะครับ ตอนผมจบออกมาเนี่ยเพื่อนๆ เดินลากขากันแรมเดือนหางานในเมืองหลวง ในขณะที่ผมเลือกทำงานต่างจังหวัดเป็นหลัก เพราะรู้สึกเบื่อๆ กับการเร่งรีบของเมืองหลวงที่ออกแนว non-stop หรือแนว unbreakable อย่างน้อยที่เมืองหลวงมันลำบากสำหรับผมก็คือ ผมอยากเตะบอลตอนเย็น แล้วอยากนอนเล่นชายทุ่งในวันหยุด ซึ่งอย่าหวังว่าในเมืองหลวงจะมีอารมณ์อย่างนี้ ผมเลือกสละเงินเดือนหลักหมื่น มารับหลักพัน เพื่อจะได้มีเวลา... อยู่ในที่ที่เงินหมื่นซื้อไม่ได้

หลายคนมักจะยิงคำถามคล้ายๆ กันกับผมว่า "ทำไมไม่เข้าไปทำงานใน กทม." ผมยิ้มๆ แล้วตอบกลับว่า "คนที่ กทม. ก็มักถามกูเหมือนกันว่า ที่ต่างจังหวัดไม่มีอะไรทำเหรอ ทำไมต้องเข้ามาที่นี่ด้วย ถ้าเป็นพี่ เป็นผม เป็นกู เป็นข้า จะไม่มาเด็ดขาด เพียงแต่ว่าเกิดที่นี่ โตที่นี่ เลยไม่รู้จะหนีไปไหน เงินเดือนหมื่น สองหมื่นเนี่ยแทบไม่พอใช้ เอาแบบชัวร์ๆ นะ ถ้าเหลือเงินในกระเป๋าไม่ถึง 200 กรุณาอย่าสะเออะออกจากห้อง เพราะมึงจะเดินตัวลีบในสังคมนี้แน่นอน.... ฯลฯ"

มันเป็นอาการคนในอยากออก คนนอกอยากเข้านะครับ ไม่รู้ว่าคุณเป็นหรือเปล่า

แต่แล้ววันนึงผมก็รู้สึกว่า การรับงานไม่บรรยะบรรยังแบบนี้ ที่สุดก็ไม่ต่างจากการใช้ชีวิตในเมืองกรุงเท่าไหร่ เพราะผมแทบไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันตลอด 1 เดือนที่ผ่านมา ทำงานแบบ non-stop รวมๆ แล้วรับเงินหลายตังค์พอตัว แต่ผมกำลังจะตาย แล้วถามว่าเงินแค่นี้ซื้อเวลา และความตายได้ไหม ... ไม่

เอาเป็นว่าต่อไปนี้ต้องเพลาๆ ลงไปบ้างแล้ว เดี๋ยวจะผิดเจตนารมณ์ของการใช้ชีวิตต่างจังหวัด เงียบๆ สงบๆ ไม่ดิ้นรน ไม่รีบร้อน ว่างบ้าง เตะบอล กินเบียร์ ตื่นสายๆ หน่อย หุงข้าวกินบ้างก็ได้ ผักในนาก็พอเอามาลวกจิ้มได้นะ ปลาในคลองก็พอเสียบไม้ย่างได้อยู่

สนร่วมวงด้วยกันไหมครับ ประเดี๋ยวจะเอาสาโทสักไหเตรียมไว้รอ ...