buggo | begin

ในวงสนทนาระหว่างผม พี่ในสำนักงาน และเบียร์อาชา 5-6 ขวดสุดท้าย เราเริ่มเบี่ยงประเด็นไปที่อนาคตของตัวเอง หลังจากที่พูดคุยสนุกสนานถึงอดีตที่ผ่านมาอยู่พักใหญ่

"พวกเอ็งอายุยังน้อย อย่าเพิ่งมีเมียมีลูกเลยหว่ะ ขนาดพี่มีตอน 35 ยังรู้สึกว่ายังไม่อิ่มกับการใช้ชีวิต" เขาเริ่มบทสนทนา พลางหยิบขวดอาชาที่เพิ่งรินหมดไปกองกับเพื่อนร่วมโรงงานของมัน

"ภาษิตฝรั่งว่าไว้ ... 40 ชีวิตเพิ่งเริ่มต้น" เขาว่าต่อ พลางยกตัวอย่างฝรั่งผมทองที่แบ๊กแพ็คมาเที่ยวเมืองไทยทั้งที่วัยขนาดนี้เด็กไทยกำลังนั่งเกาหำอยู่หน้าจอคอม จ้อ msn และเล่น Hi5 กับเพื่อนๆ

ขณะกริ่มๆ ผมยังลังเลที่จะเชื่อต่อคำพูดคำนั้น ถ้าหากต้องเริ่มต้นตอน 40 จะเหลือเวลาอีกสักกี่ปีเพื่อทำชีวิตให้ถึงเส้นชัย เต็มที่ 60 ก็นั่งให้ลูกหลานเช็ดขี้เช็ดเยี่ยวแล้ว ฤาเส้นชัยจะอยู่ในโลง กระนั้นทำไมต้องกังวล ในเมื่อทุกคนก็ต้องถึงเส้นชัยเส้นนี้ด้วยกันทั้งนั้น

ผมเขียนเอ็นทรี่นี้ไว้ขณะเมาได้ที่ แต่ยังไม่สามารถอัพได้เพราะยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าที่ต้องการเขียนคืออะไร ก่อนที่จะตัดสินใจเขียนต่อตั้งแต่ย่อหน้านี้เป็นต้นไป แล้วก็พบว่าตัวเองยังติดใจกับคำว่า "40 ชีวิตเพิ่งเริ่มต้น" อยู่ดี ผมอยากรู้เหลือเกินว่า้ถ้าเกิดพรุ่งนี้ผมแต่งงาน แล้วมะรืนนี้ผมมีลูกออกมาสักครอกหนึ่ง เมื่อผมเดินทางไปจนถึงอายุ 35 จะเกิดความรู้สึกที่ว่า "40 ชีวิตเพิ่งเริ่มต้น" อยู่อีกไหม

ถ้าเกิดผมมีลูกสาวน่ารักๆ แฟนสาวขาวไม่เปลี่ยนแปลง มีบ้านเล็กๆ พร้อมกับโต๊ะกาแฟริมระเบียงนั่งจิบยามเช้ารับแสงตะวัน ถ้าเกิดงานการของผมมั่นคง จะมีดาวติดบ่า หรือว่าหิ้วคันไถแบกจอบ ถ้าวันนั้นมาถึงผมคงจะมีความสุข และน่าจะยิ้มได้เต็มปลื้ม

"โชคดีที่กูไม่รอเริ่มต้นที่ 40"