buggo | begin

คุณพี่บิ๊กบุญ เขียนเอ็นทรี่เรื่องนึงที่ทำให้ผมยิ้มที่มุมปาก บทความเรื่อง สำเนียง ทำให้ผมรู้สึกเช่นนั้น ผมส่งข้อความกลับไปในเอ็นทรี่นั้นหลังจากอ่านจบทันที

"มันคือความอุ่นใจครับ คนอีสานได้ยินคนอีสานพูด เพียงแค่เดินผ่านยังนึกอุ่นใจขึ้นเป็นกอง ผมเป็นคนอีสาน เวลาขึ้นแท็กซี่จะมองที่ป้ายประจำตัวคนขับ ถ้ากำเนิดถิ่นที่ราบสูงละก็สบายใจทุกครั้ง ด้วยเหตุผลบางประการ
ประสบการณ์ร่วมก็ใช่
ความผูกพันก็ใช่
ความอุ่นใจนั่นแน่นอน
บางครั้งคุยถูกคอก็ไม่ต้องจ่ายค่าแท็กซี่

แต่อย่าเผลอคุยเรื่องการเมืองกับคนอีสานนะครับ โดยเฉพาะถ้าคุณไม่ได้อยู่ข้างเดียวกันกับชายหน้าเหลี่ยมคนนั้น"

เป็นคำพูดที่ผมกลั่นมาจากใจครับ

คนอีสานรักกันแค่ไหนต้องถามคนอีสาน หรือบางครั้งคำตอบจากคนอีสานอาจยังไม่ชัดเจนเท่ากับการมาสัมผัสด้วยตัวเอง

คุณปั้นข้าวเหนียวแจ่วบองปลาร้าได้กลมก้อนติดกันแค่ไหน นั่นคือความเป็นกลมเกลียวทางชาติพันธุ์ของคนอีสานที่สะท้อนออกมาผ่านปั้นข้าวเหนียวครับ ไม่ว่าคุณจะนำก้อนข้าวเหนียวไปจิ้ม จ้วง จก ลงไปในปลาร้าบอง ส้มตำ อ่อม น้ำตก ลาบ หรือแม้กระทั่งป่นแมงจี่นูน พนันได้ว่าก้อนข้าวเหนียวนั้นไม่มีวันแตก เว้นเสียแต่ว่าคุณจะเอาข้าวเหนียวก้อนนั้นไปละลายในน้ำ (ถึงอย่างนั้นก็แตกยากอยู่ดี)

ผมกำลังพูดถึงความสัมพันธ์ทางใจของชาติพันธุ์ที่มักมีอารมณ์ร่วมด้วยกันเสมอยามตกทุกข์ได้ยาก ยามเหนื่อยล้าและท้อใจ ยามป่วยไข้ รวมถึงยามที่คุณขึ้นแท็กซี่ ยามที่คุณเห็นยาม (รปภ.) พนันได้เลยว่า 90% เป็นคนบ้านเดียวกันกับผม

คำว่าบ้านเดียวกันไม่ใช่ครอบครัวเดียวกัน หมู่บ้านเดียวกัน ตำบลเดียวกัน อำเภอเดียวกัน หรือจังหวัดเดียวกันนะครับ แต่หมายถึงคนอีสานด้วยกัน เวลารู้สึกเช่นนี้มักจะทำให้เกิดความรู้สึกว่า ทำร้ายกันไม่ลงครับ ไม่ว่าทางด้านร่างกายหรือจิตใจ ไม่ว่าจะพูดจะด่ากันอย่างไรก็ไม่ถือสาหาความกัน กลับกลายเป็นเรื่องสนุกสนานด้วยซ้ำ ส่วนนี้พูดถึงคนอีสานที่มาทำงานในกรุงเทพฯ นะครับ

ผมเชื่อว่าภาคอื่นๆ น่าจะมีความรู้สึกคล้ายๆ กันครับ

ผมถือว่านี่เป็นทฤษฎีความผูกพันทางชาติพันธุ์ ที่มีเงื่อนไขว่าคนที่ราบสูง (ราบลุ่ม ราบเรียบ ภูเขา ชาวเล) ด้วยกันไม่ฆ่ากัน เพียงแต่ทฤษฎีนี้มีอันตกไปเมื่อคุณเผลอแสดงตนว่าอยู่ตรงข้ามกับคนหน้าเหลี่ยมคนนั้น

กรณีที่ผมโดนไล่ลงจากรถแท็กซี่ น่าจะพิสูจน์ความจริงข้อนั้น