buggo | begin

นึกย้อนกลับไป นี่มัน 2 ปีมาแล้วที่ผมไม่ได้เดินทางเข้าไปปะปนกับผู้คนในเมืองใหญ่ที่ชื่อว่า กรุงเทพมหานคร การกลับไปครั้งนี้จึงค่อนข้างมีความหมายมากกว่าการเดินทางไปทำธุระธรรมดา เพราะ 2 ปีที่ว่า คือระยะเวลาที่ผมห่างจากเพื่อนสนิทมิตรสหายไปด้วยนั่นเอง

หลัง เรียนจบ ผมยังคงมีความสุขกับชีวิตในภูธร ขณะที่เพื่อนๆ เมื่อแยกย้ายกันไปก็ไปรวมตัวกันใหม่ใน กทม. สรุปคนที่โดนโดดเดี่ยวกลายเป็นผมซะงั้น ...

ผมออกจากมหาสารคามเวลา 21.00 น. ถึงปลายทางหมอชิตเวลา 03.59 น. ขาดอีกนาทีเดียวก็จะครบ 7 ชั่วโมงเต็ม เหนื่อยและล้าใช่เล่น ผ้าเย็นลูบหน้าแล้วตั้งสติ คิดถึงที่อยู่เพื่อนที่ได้ถามไว้เมื่อครานั้น จำได้เลาๆ ว่า "วิภาวดี 32" จะรอรถเมล์ก็คงจะไม่ไหว เห็นไอ้เกลอมันว่านั่งรถแท็กซี่หมดไม่กี่บาท จึงตัดสินใจขึ้นไปตามมันว่า

พอถึงที่หมายแล้วก็เร็วจริง แต่ราคาที่ว่าไม่เท่าไหร่ในมิเตอร์ไปหยุดที่เลขสองตัวนั่นคือ 85

แพงอยู่ แต่ช่างมันมาอยู่แค่วันเดียวก็กลับแล้ว ....

วาง กระเป๋าเป้สัมภาระลงค่อยโล่งหลัง ใบนิดเดียวแต่หนักใช่เล่น กำหนดการประชุมบอกว่าเริ่ม 9.00 ผมใช้ช่องว่างที่พอมีอยู่หวังงีบสักพัก แต่ทันทีที่เอยกายลงนอน เสียงเจ้าเครื่องปั่นน้ำก็ดังขึ้น สักพักเสียงแอร์ดังตาม แล้วมันก็ดังสลับกันไปมาจนเช้า จึงได้แต่ทำใจ แล้วฝืนลุกจากที่นอนอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปร่วมเป็นส่วนหนึ่งของฝูงชน และเป็นส่วนหนึ่งการจราจรที่น่าชื่นใจที่สุดแห่งหนึ่งของโลก

การ ประชุมไม่มีอะไรมาก ผมไปสายนิดหน่อย เพียงเพราะเผื่อเวลาคลาดเคลื่อนตามประสาบ้านนอกเข้ากรุงที่มักจะเผื่อเวลา การเดินทางใน กทม. น้อยไปเสมอ

หลังประชุมเสร็จจึงโทรนัดแนะผอง เพื่อน เพื่อรวมตัวสนทนาธรรม สังคม การเมือง กันสักหน่อย ตกปากรับคำกันไว้เวลา 18.00 น. ที่ลาดพร้าวซอย 1 มันบอกว่าที่นั่นมีที่นั่งเล่นบรรยากาศดี เหมาะกับการพบปะพูดคุย เดินเข้าไปจนสุดซอยจะเห็นร้านชื่อ "บันเทิงเริงรมย์" อืม ... คิดหน้าตาไม่ออก แต่จินตนาการจากชื่อร้านแล้วชวนขนลุกเล็กน้อย

เอาเป็นว่า 6 โมงเย็นเจอกัน แต่ตอนนี้มันเพิ่งเที่ยง แล้วกูจะไปไหนเนี่ย ......

นั่น แหละครับมันจึงเป็นที่มาของภาพชุดนี้ ผมกลับไปตั้งหลักที่วิภาวดี 32 เก็บกระเป๋าเสร็จเดินออกจากห้องเรื่อยเปื่อย แวะโน้นไปนี้ เดินเรื่อยๆ จนถึงลาดพร้าวซอย 1 มันไม่ค่อยไกลเท่าไหร่ แต่ก็เรียกเหงื่อได้เล็กน้อย และพานให้คิดถึงสมัยที่มาฝึกงานที่มติชน ครั้งหนึ่งผมเคยเหลือเงินในกระเป๋า 4 บาท ปัญหาคือห้องพักผมมันอยู่แถวโรงแรมมารวย ระยะทางมันไกลโข แต่นับสตางค์เหรียญที่ดังก๊องแก๊งในกระเป๋าแล้วมันไม่เหลือทางเลือกให้ผม มากนัก การเดินทางท่ามกลางการจราจรที่ติดขัด ระยะทางยาวไกล และใจที่หดหู่จึงเริ่มขึ้น ครั้งนั้นผมเดินเร็ว เงียบ และจดจ่อกับมันมาก

กว่า 2 ชั่วโมงจากมติชนถึงมารวย ผมถึงห้องพร้อมกับนั่งเงียบๆ หิวจนลืมหิว เหนื่อยจนลืมเหนื่อย เหงื่อที่ปาดออกมามีแต่คราบเขม่าควัน ผมสบถในใจว่า "มึงมาทำห่าอะไรที่นี่ว่ะ !!" ไม่มีคำตอบใดๆ หลุดออกมา มีแต่น้ำตาที่รื้นๆ อยู่ในอก

.........

สลับฉากมาที่การเดินทางคราวนี้ สถานการณ์เปลี่ยน ผมค่อนข้างมีความสุขกับการค่อยๆ ย่างก้าวไป พร้อมกับยกกล้องมาลั่นชัตเตอร์เก็บภาพทีละช็อตไปเรื่อยจนถึงที่หมาย

วิถี ชีวิตรายทางมีบางอย่างบอกว่าที่ผมเจออยู่มันน้อยนิดเศษเสี้ยวกับอีกหลายคน และภาพแต่ละภาพที่คุณจะได้เห็นต่อไปนี้ บอกผมว่าทุกหยาดเหงื่อแห่งการต่อสู้ ทุกย่างก้าวแห่งการเดินทางมีผลตอบแทนที่คุ้มค่าเสมอ ...

ภาพสุดท้ายของการเดินทางบอกผมเช่นนั้น ...

ส่วน บรรยากาศการสนทนาระหว่างผมกับเพื่อนๆ ในร้าน บันเทิงเริงรมย์ ไม่ได้มีความสวย หรือความเสียวอย่างที่คิด ยิ่งได้เห็นหน้าแต่ละคนที่นั่งประจันหน้ากันนี่ อืม ... ผมหล่ะอยากลาบวชจริงๆ

ขอยืมคำพูดของคุณชูวิทย์มาหน่อยแล้วกัน "ผมมองเห็นปัญหา ของพวกมึง ..." เพราะฉะนั้นภาพหลังการเดินทางไม่เหมาะกับการนำมาเผยแพร่เป็นอย่างยิ่ง เพราะมีแต่จะทำให้หำเหี่ยวก็เท่านั้น .......