กลับบ้านไปพร้อมอาการเจ็บป่วยทางใจ เหนื่อยหน่ายกับข่าวสารที่สับสนปนเป เดิมทีกะว่าถึงบ้านจะทำร้ายร่างกายตนเองด้วยการสาดแอลกอฮอล์ลงลำคอสักชุด ใหญ่ๆ แต่เอาเข้าจริงมันก็ไม่ได้มากมายขนาดนั้น เพราะช่วงเวลาหยุดยาวครั้งนี้ เด็กๆ เข้ามาแทนที่น้ำเมาค่ายบุญรอดจนแทบกระดิกตัวไปไหนไม่ได้ กว่าจะมีโอกาสทำตามเป้าประสงค์ตนเองก็ปาเอาเกือบวันสุดท้ายของการหยุดยาว และแน่นอนว่าไม่ค่อยจะหนำใจสักเท่าไหร่

กระนั้น การอยู่กับเด็กนานๆ ก็ทำให้สมองโล่ง ใจโปร่ง และสบายกว่าการเอาน้ำเมากรอกเข้าปากหลายขุมนัก ผมต้องคอยฟังคำถาม สรรหาคำตอบ มองดูแววตา สังเกตรอยยิ้ม และคอยปลอบโยนยามที่ร้องไห้

แม้จะไม่ใช่งานง่าย แต่ช่วงเวลาดังกล่าวก็ทำให้รู้สึกสดชื่นราวกับเป็นเด็กอีกครั้ง

ผมถ่ายรูปเอาไว้เยอะพอสมควร แต่พอกลับถึง กทม.ความแก่ก็เข้าครอบงำ ความจำของผมเลยถูกพรากหายไปจนลืมเอาไฟล์เหล่านั้นติดมือมาด้วย ที่นำมาให้ดูจึงเป็นเพียงส่วนหนึ่งของความสุขที่พอจะหยิบยื่นให้อมยิ้มร่วมกัน

บ่าย 2 แล้ว เด็กๆ ที่บ้านคงจะนอนกลางวันอยู่ แต่ชายกึ่งหนุ่มกึ่งแก่กำลังมองไปที่กระติกน้ำร้อน ซึ่งตอนนี้เดือดได้ที่แล้ว

กาแฟสักแก้วไหมครับ

.....

ปล.เด็ก สองคนในภาพชื่อโอ๊ค (ซ้าย) โอม (ขวา) ตอนนี้อายุ 2 ขวบหน่อยๆ แล้ว ในสมองมีแต่เครื่องหมายคำถาม ถ้าเผลออยู่ใกล้เตรียมหาคำตอบไว้ด้วยนะครับ


















Comment

Comment:

Tweet