.....

เพิ่งกลับบ้าน และเพิ่งกลับมาจากบ้าน
ที่บ้านทุกอย่างยังเหมือนเดิม แต่บางอย่างกำลังเปลี่ยนแปลง

.....

ขณะที่ผลสอบแอดมิสชั่น '53 กำลังถูก scroll mouse เพื่อตรวจสอบรายชื่อ ในใจก็เริ่มหวั่นๆ เพราะมันกำลังจะถูกเดิมพันด้วยการเปลี่ยนแปลงของบ้านอีกครั้ง เหมือนอย่างที่เคยเกิดขึ้นกับผมในวันก่อนนั้น

ผมเลื่อนเมาส์ช้าๆ ก่อนหยุดลงเมื่อพบว่าน้องสาวถูกประกาศชื่ออยู่ในเอกสารออนไลน์แผ่นนั้น

ความเปลี่ยนแปลงเริ่มขึ้นแล้ว มันเกิดขึ้นอีกครั้งหลังจากเคยเกิดขึ้นกับผมในวันนั้น ผิดแต่ว่าความเปลี่ยนแปลงครั้งนี้และครั้งนั้นต่างกัน

ครั้งที่ผมจากมา พ่อ แม่ และน้องสาวยังคงอยู่ที่บ้านแห่งนั้น

ส่วนครั้งนี้เหลือแต่เพียงหญิงวัยทองค่อนไปทางชราและหมาอีก 2 ตัว สามีของเธอชิงหยุดลมหายใจไปก่อนหน้าแล้ว แต่เธอยังคงยืนหยัด และยืนยันว่า "อยู่คนเดียวได้"
.....

คืนนั้น ที่หน้าบ้าน

ผมกับน้องสาวคุยกันว่าพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร เสียงกีตาร์ถูกบรรเลงคลอกับการสนทนา ส่วนแม่นอนดูช่อง Voice TV ตามปกติ ขณะที่หมา 2 ตัวดูท่าคงไม่ยี่หร่ากับการเปลี่ยนแปลง มันยังคงวิ่งพล่าน กวนคนนั้นทีคนนี้ที วินาทีนั้นผมอยากเป็นหมาบ้าง

.....

พรุ่งนี้ไม่เกี่ยวกับชะตากรรมทางการเมือง

พรุ่งนี้ไม่เกี่ยวกับว่าประเทศไทยจะอยู่อย่างไร

แต่พรุ่งนี้มีชีวิตเล็กๆ กำลังจะเปลี่ยนแปลง

.....

ผมไม่ค่อยได้ฟังเพลงนี้ แต่พอจำได้ทำนองได้บ้าง ส่วนน้องสาวคงจะฟังเป็นประจำ และออกจะชื่นชอบท่่วงทำนองอยู่บ้าง จึงคะยั้นคะยอว่าจะเล่นเพลงนี้เสียให้ได้

เพลงหาย ของวง Klear ถูกเลือกให้ถูกบรรเลงในคืนนั้น

เพลงของวงเคลียร์ อาจจะเสียงไม่เคลียร์ เพราะในเสียงกีตาร์และเสียงร้อง ยังมีเสียงหมา เสียงคน เสียงหรีดหริ่งเรไรเป็นคอรัสไม่ได้รับเชิญร่วมผสมปนเปด้วย

.....

.....

สิ้นเสียงเพลง ผมรู้สึกว่าบางอย่างกำลังจะหายไป บางคนกำลังจะเหงามากกว่าเดิม แม้เธอจะยืนยันว่าอยู่คนเดียวได้ และยืนกรานอีกครั้งว่า "ไปให้สุด ขุดให้ถึงเด้อ" แต่ก็ยังอดห่วงไม่ได้

เราใจหาย แม้จะยังหายใจ

บางอย่างกำลังจะหายไป

บางอย่างกำลังจะเปลี่ยนแปลง

และความเหงาเพิ่มปริมาณมากขึ้น

.....

 

Comment

Comment:

Tweet