เนื้อ (ที่ยังไม่ได้) ร้อง/ทำนอง (ที่ยังไม่ได้แต่ง) : ไอแอมบักโก (soon)
 
.....
 
เสียงสั่นๆ สั้นๆ เงี่ยฟังพอรับรู้
มือทื่อๆ สากๆ สัมผัสยังอบอุ่น
ใจตุบๆ สุดท้ายๆ ใกล้มลายสิ้น
ลิ้นรับรสได้ แต่เพียงยาราคาถูก
.....

เขาเอาสายระยางโยงรัดสอดรายรอบตัว
เสียบทิ่ม แทงทะลุเนื้อ กระแทกอก
มาตีตบ ชกฉีดช้ำๆ ระกำร่าง
ฉันดีดดิ้น เจ็บปวด แทบขาดใจ
แต่ลมหายใจ ฉันมีค่า เกินกว่าใครจะพรากมัน
.....

วินาทีข้างหน้า ไม่อาจรู้ได้
แต่ชั่วชีวิตข้างหลัง ไม่เคยลบลืม
มือขวาคือลูกชาย มือซ้ายคือลูกสาว
ข้างกายคือ คู่ชีวิต
.....

สัมผัส ... ยังอบอุ่น
รอยยิ้ม ... ยังมีร่องรอยความสุข
แม้ข้างในสะอื้น ... รื้นร้าว
แสงสกาว ดวงดาว ยังพราวฟ้า
ม่านตา ใกล้ดับ ยังเห็นแสง
.....

แต่จะทน ทานไว้ นานเท่าใด
เมื่อลมหายใจของฉัน ไม่ใช่ฉันเป็นคนลิขิต
ตราบเท่าที่เคยมี ทั้งชีวิต
ก็ไม่เคยมีสิทธิ กำหนดชะตากรรม
.....

มาเถิด มาอยู่ใกล้ๆ ให้หายเหงา
ฉันอยากเอา ความใกล้ชิด ติดไปด้วย
อยากให้กลิ่นสุดท้าย ของลมหายใจ
คือกลิ่นกาย กลิ่นความรัก ของบ้านเรา
.....

ฉันอยากให้ กลิ่นสุดท้าย ของลมหายใจ
ติดตัวไป ชั่วกัลป์ นิรันดร์กาล ....
.....


แด่ลมหายใจสุดท้าย
31 พฤษภาฯ 2550
 
ปล.เหตุการณ์เกิดขึ้นหลายปีแล้ว เช่นเดียวกันกับบท (คล้าย) กวี...ยังนึกถึงมันทุกครั้ง เพียงแต่ว่าครั้งนี้มากกว่าเดิม
 
ปล.2 หลังเบียร์ขวดสุดท้ายของค่ำคืน ผมใส่ทำนองให้มัน จากซากกระดาษๆ เก่าๆ ที่ถูกหมึกกากๆ พ่นใส่หน้าห้องไอซียูของคืนนั้น...หากไม่ร้าวรื้นเกินไปนัก คงได้เห็นเนื้อร้องคลอทำนอง...หากน้ำตาไม่ไหลเสียก่อน...นี่อาจจะพอเรียกว่า "เพลง" ได้บ้าง
 

Comment

Comment:

Tweet