ความมืดปกคลุมความสว่าง
หมอกเคยจางเริ่มหนาฟ้าสลัว
ความคิดมืดดับสลับมัว
ความกลัวเริ่มปกคลุมในจิตใจ

อะไรบ้างเกิดอะไรขึ้นมาบ้าง
กับบางอย่างบางสิ่งที่ทิ้งหาย
โหยหา ร่ำร้อง ทั้งฟูมฟาย
ได้อะไร มีอะไร คืนกลับมา

เดินต่อเถิดเหล่ามนุษย์ผู้หำเหม็น
อย่าร้อนเย็นกับเรื่องราวที่พลั้งผ่าน
อย่ามัวยึดติดกับอดีตที่ร้าวราน
คืนชีวิตให้กาลปัจจุบัน

มัวยักย้าย ยักยัน ยักและยึก
อย่ามัวนึกตรึกตรองความหมองหม่น
ก็นี่แหละชีวิตคนและคน
จึงทุกข์บ้างสุขล้นระคนไป

Comment

Comment:

Tweet